در شعر آشنا، غزلی خیره خیره ام

بر دل چنان گذشته که خود، بیقرارخویش دنبال لحظه ای که نشینم کنار خویش یک چند، ذکر و شرح وقایع بگویمش با اشک و سوز و غصه شوم غمگسار خویش چیزی نمانده تا که بهای رهش کنم محبوب من بعید و منم شرمسار خویش در کهکشان آدمیان، کوکبم جداست بارم به کنج کوچک سیاره، بارِ خویش در شعر آشنا، غ